Τα λάθη μας

Λουκής Γ. Λουκαίδης, Δικηγόρος, πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ

18 Μαρτίου 2018

Το εθνικό μας πρόβλημα έχει μακράν και τραγική ιστορία. Δεν υπάρχει αμφιβολία και δεν μπορεί κανένας να  αμφισβητήσει ότι τα ξένα συμφέροντα των Άγγλων, των Τούρκων, των Αμερικανών και ορισμένων άλλων χωρών λειτούργησαν σε βάρος μας απευθείας ή μέσω διεθνών οργανισμών για την πρόκληση της άδικης και καταστροφικής διαδρομής της Κύπρου. Η ευθύνη των εξωτερικών παραγόντων  κατακρίθηκε πλειστάκις. Ένα θέμα όμως το οποίο δεν ερευνήθηκε υπεύθυνα  είναι τα δικά μας λάθη που συνέβαλαν στο να δίνονται προσχήματα στους ξένους να επιδιώκουν το δικό τους συμφέρον στην Κύπρο. Αυτό οφείλεται σε ένα βαθμό στο γεγονός ότι ο αδικημένος κυριαρχείται από την αδικία που προέρχεται από τους ξένους και θεωρεί ότι τα δικά του λάθη είναι δευτερευούσης σημασίας. Ωστόσο, υπήρξαν αρκετά λάθη από μέρους μας που βοήθησαν τους  εγκληματίες να μας καταντήσουν αυτό που είμαστε τώρα. Καταρχήν υπήρχαν οι πολιτικοί, μας που ξεκίνησαν πρόωρα το αίτημα της ένωσης με την Ελλάδα και όσο περνούσε ο καιρός και αναπτυσσόταν διεθνώς η τάση κατάργησης της αποικιοκρατίας, το λάθος μας έπαιρνε περισσότερη σοβαρότητα. Στο στάδιο αυτό θα έπρεπε να αναπτύξουμε μια σωστή πολιτική μέσω μιας ικανής πολιτικής ηγεσίας για να επιδιώξουμε την ανεξαρτησία έστω με κάποιες εκπτώσεις η οποία αυτομάτως σήμαινε και δικαίωμα επιλογής της περαιτέρω πορείας της Κύπρου.
Στη συνέχεια, λόγω της έλλειψης της ανάλογης πολιτικής από μέρους μας, ενθαρρύνθηκε η Αγγλία να μας απειλεί με διαμελισμό της Κύπρου με το σχέδιο McMillan. Συγχρόνως οι Άγγλοι ενθάρρυναν την Τουρκία να έχει αξιώσεις και τους Τουρκοκύπριους να έρχονται σε αντιπαράθεση με τους Έλληνες Πρέπει επίσης να τονίσουμε το λάθος της πολιτικής μας ηγεσίας η οποία δεν περιτριγυριζόταν από τους άριστους των αρίστων συμβούλους αλλά από τον ένα και τον άλλο φίλο του Αρχιεπισκόπου. Οι σύμβουλοι ήταν δυσανάλογα ανεπαρκείς προς το πρόβλημά μας. Έπειτα δεν τηρήσαμε μια σωστή συνεργασία με την Ελλάδα, η οποία μετά τον φιλικό Παπάγο έπεσε στα χέρια του «ρεαλιστή» Καραμανλή, ο οποίος παρά την ευφυΐα του, δεν είχε ηγετικά προσόντα επιπέδου, να μην πω Βενιζέλου, αλλά κάποιου που να μπορούσε να χειριστεί το θέμα μας διεθνώς με περισσότερη επάρκεια. Έτσι ήρθε η Ζυρίχη στην Κύπρο η οποία, εκ της φύσεως της αυτομάτως, θεσμοθετούσε τα προβλήματα της πόλωσης και  της σύγκρουσης με τους Τουρκοκυπρίους που βοηθούσαν τα τουρκικά σχέδια. Η Ζυρίχη ήταν η απαρχή των νεότερων παθών μας. Διότι με αυτή η Τουρκία πατούσε το πόδι της δυναμικά στην Κύπρο με στόχο τη μόνιμη πολιτική της να κυριαρχήσει. Αυτή ήταν η πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας μας και τα λάθη μας είναι σημαντικά. Προτείναμε αλλαγή του Συντάγματος σε 13 σημεία που ήταν δίκαιο αίτημα αλλά άκαιρο και βασιζόμενο στην αφέλεια ότι οι Τούρκοι θα επιδείκνυαν αίσθημα δικαίου. Αυτό έδωσε την αφορμή στους Τούρκους να αποσυρθούν από την κυβέρνηση για να δημιουργήσουν θύλακες, ως ένα βήμα για  το  ψευδοκράτος. Υπήρξαν και τα επεισόδια του 1963 με τραγικές αιματηρές συνέπειες. Άρχισε να κτίζεται το ψευδοκράτος και είχαμε στη συνέχεια το πραξικόπημα που έδωσε το πρόσχημα για την τουρκική εισβολή και κατοχή που προορίζονταν να ριζώσουνε και να μη φύγουν ποτέ.
Οπωσδήποτε δεν θα μετακινούνταν με τις αφελείς συνομιλίες των 43 ετών που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαμε να λύσουμε το κυπριακό με τους Τ/κ ενώ η Τουρκία είχε τη γνωστή πολιτική της να ζητά περισσότερα στηριζόμενη στην απλοϊκότητά μας. Από αφέλειά μας στηριχθήκαμε στους Αμερικάνους και τους ελεεινούς Άγγλους και είδαμε πώς μας γέλασαν. Δεχτήκαμε τη διζωνική η οποία ήταν το πλαίσιο δύο κρατών, με την ψευδαίσθηση ότι ενώνουμε το κράτος.  Στο μεταξύ αποποινικοποιήθηκε η Τουρκία. Φτάσαμε στο σημείο  να φέρει τα πλοία της έξω από το νησί μας απειλώντας μας χωρίς κανένα να μας βοηθά. Και επιμένουν οι πολιτικοί φωστήρες μας να ξαναπάμε στις «συνομιλίες». Χαίρονται δε διότι πήραμε πολλές καλές δηλώσεις! Άλλαξε μήπως η Τουρκία  και  θα κάνει παραχωρήσεις; Επιβάλλεται τώρα ομόνοια αναθεώρηση της νοοτροπίας μας και ανασύνταξή μας.

 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος