Όχι κ. Θεοφάνους, δεν υπήρξαν ‘Συμφωνίες’!

Φανούλα Αργυρού, Ερευνήτρια/Δημοσιογράφος/Συγγραφέας

26 Νοεμβρίου 2017

H δι-περιφερειακή δικοινοτική ομοσπονδία δεν είναι άλλη από την δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία!

Απάντηση/σχόλιο της Φανούλας Αργυρού

Αναφέρομαι στο άρθρο του κ. Ανδρέα Θεοφάνους με τίτλο «Φορτώνουν στον Μακάριο τις δικές του υποχωρήσεις».

Οι αλήθειες δεν παραγράφονται κύριε Θεοφάνους ειδικά μετά από 43 ολόκληρα χρόνια εγκληματικών ευθυνών, ανικανότητας, από όλες σχεδόν τις κυπριακές κυβερνήσεις που ατυχώς είχε στις ηγεσίες του αυτός ο δύσμοιρος τόπος ξεκινώντας ναι, από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Τα προπατορικά λάθη ξεκίνησαν από τον Μακάριο και τους πέριξ του με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ναι, ήταν ο πρώτος μαζί με τον Γλαύκο Κληρίδη, τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το ΑΚΕΛ, που δέχθηκαν την βρετανο-τουρκική Δι-κοινοτική, Δι-ζωνική Ομοσπονδία και αυτά είναι ιστορικά τεκμηριωμένα και αδιαμφισβήτητα από κανένα.  (Βλέπε 9ο βιβλίο της γράφουσας «Διζωνική Εκτέλεση της Κυπριακής Δημοκρατίας 1955-2011»).

Γράψατε  «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου Μακάριου-Ντενκτάς της 13ης Φεβρουαρίου 1977».Λάθος κύριε Θεοφάνους, δεν υπήρξαν «Συμφωνίες» τέτοιες, και έχετε και λανθασμένη ημερομηνία. Οι 4 ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ δεν ήσαν «Συμφωνίες» αλλά ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ως οδηγίες προς τους διαπραγματευτές για επανέναρξη του δι-κοινοτικού διαλόγου, ΟΧΙ συμφωνίες με κεφαλαίο. Δεν έφεραν καμίαν υπογραφή απλούστατα γιατί ήσαν μέρος των ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ που κρατήθηκαν από τον προεδρεύοντα της συνάντησης τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κούλτ Βάλτχάιμ, και έλαβε χώρα  στις 12 Φεβρουαρίου 1977 (και όχι στις 13 Φεβρουαρίου 1977) στο ξενοδοχείο Λήδρας Πάλας στην Λευκωσία. (Βλέπε σειρά άρθρων μου για το θέμα στην «Σημερινή» σύνδεσμοι στο τέλος του άρθρου).

Ως ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ τις είχε ανακοινώσει και το ανακοινωθέν το Μάρτιο του 1977 του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας (βλέπε άρθρο μου με φωτοαντίγραφο «Σημερινή» 31.8.2015).

Σε ψευτο- συμφωνίες τάχατες υψηλού μάλιστα επιπέδου αποκαλέστηκαν έντεχνα και παραπλανητικά,  σταδιακά τόσο από δικούς μας όσο και από ξένους ακόμα και κατάπτυστα από τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη εφόσον αυτό βόλευε και εξυπηρετούσε και προφανώς ακόμα εξυπηρετεί την υποστήριξη της ρατσιστικής, διαιρετικής βρετανο-τουρκικής Δι-κοινοτικής, Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας. Πρωτίστως από τους εμπνευστές της τους Βρετανούς, που είναι και οι συγγραφείς των ψηφισμάτων περί Κύπρου και καθοδηγούν τον εκάστοτε ΓΓ του ΟΗΕ με συνεργάτες τους Αμερικανούς…

Γράψατε «Πουθενά στη συμφωνία δεν αναφέρεται η λέξη διζωνική. Μετά την εισβολή του 1974, ο Μακάριος αρχικά υποστήριξε την ιδέα της πολυπεριφερειακής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Μεταγενέστερα αποδέχθηκε, ως ύστατη και οδυνηρή υποχώρηση, τη διπεριφερειακή δικοινοτική ομοσπονδία».

Μα  η δι-περιφερειακή δικοινοτική ομοσπονδία δεν είναι άλλη από την δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία!

Ναι, η λέξη «διζωνική» όντως δεν υπάρχει στις 4 κατευθυντήριες γραμμές, (οδηγίες προς τους διαπραγματευτές) και αυτό ξέραμε όλοι και έχετε δίκαιο. ΄Ομως περαιτέρω, πρόσφατη και επίμονη έρευνα μου έχει συμπληρώσει δυστυχώς, ότι την είχε δεχθεί ο Μακάριος. Το μόνο ελαφρυντικό είναι ότι δεν άφησε ΤΙΠΟΤΑ (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) γραπτό. Έγγραφο του ΟΗΕ που πρόσφατα βρήκαμε, μας φανέρωσε ότι η λέξη «διζωνική» δεν υπήρξε στις 4 κατευθυντήριες γραμμές κατόπιν έκκλησης του Μακαρίου προς τον Ραούφ Ντενκτάς για να του διδόταν χρόνος να προετοιμάσει το λαό. Αλλά όπως και να συνέβαινε έστω και να περιλαμβανόταν η λέξη «διζωνική»,  οι 4 κατευθυντήριες παρέμεναν ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ και όχι «Συμφωνίες» και δεν είχαν και δεν έπρεπε παραπλανητικά να τους διδόταν διαχρονική ισχύ μέχρι σήμερα. Ως άλλοθι για την διατήρηση και υποστήριξη της ΔΔΟ και των μέχρι σήμερα διαχρονικών υποχωρήσεων της δικής μας πλευράς.

Υπάρχει όμως και άλλη μαρτυρία για την παρασκηνιακή αποδοχή της ΔΔΟ από τον Μακάριο και την ετοιμασία του δι-ζωνικού χάρτη που έδωσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στους Τούρκους στη Βιέννη. Όμως και αυτό, δίχως καμία διαχρονική ισχύ εκτός του ότι οι διάφοροι αυτόκλητοι για το μέλλον του τόπου στο Εθνικό λεγόμενο Συμβούλιο, που διαβουλεύονται δίχως διαφάνεια και πίσω από κλειστές πόρτες για τη μοίρα του λαού και της πατρίδας, αποφάσιζαν και αποφασίζουν ακόμα, μόνοι τους δίχως όρους εντολής από το λαό. Για ιστορικούς λόγους όμως, πρέπει να λεχθεί η λανθασμένη πορεία Μακαρίου.

Σε δημοσίευμα, λοιπόν,  του Δρ. Κύπρου Τοφαλλή στην ομογενειακή εφημερίδα «Ελευθερία» στο Λονδίνο στο τεύχος 1ης Δεκεμβρίου 2016 βρήκαμε μαρτυρία για το  παρασκήνιο της αποδοχής Μακαρίου της «διζωνικής» και ετοιμασίας του «χάρτου» μέσα από τα πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου.

« Στις 9 και 27 Μαρτίου 1977 έγιναν δύο συνεδρίες του Εθνικού και Υπουργικού Συμβουλίου όπου συζητήθηκαν εκτεταμένα οι θέσεις σχετικά με τις νέες συνομιλίες που θα άρχιζαν στη Βιέννη με τον νέο διαπραγματευτή Τάσσο Παπαδόπουλο. Το θέμα που κυριάρχησε στη συζήτηση ήταν το θέμα της αποδοχής της «Διζωνικής λύσης» και εκφράστηκαν φόβοι ότι μια «διζωνική λύση» θα οδηγούσε σταδιακά στη Διχοτόμηση. Ο Μακάριος σύμφωνα με τα πρακτικά της πρώτης συνεδρίας (9.3.1977) ανέφερε τα ακόλουθα:

«Μια πολυπεριφερειακή λύσις δεν έχει ολιγότερους κινδύνους δια διχοτόμησιν από την διζωνικήν… Δεν πιστεύω ότι μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων θα επιθυμούσαν να επιστρέψουν εις τας οικίας των υπό τουρκοκυπριακήν διοίκησιν… Είναι πλέον εφικτή ή επιθυμητή πολυπεριφερειακή λύσις ή προτιμάται, υπό τας περιστάσεις «διζωνική» λύσις;  Εάν η απάντησις εις «διζωνική» λύσιν, είναι καταφατική, πού τοποθετείται η υπό τουρκοκυπριακή διοίκησιν περιοχή και υποβάλλεται εκ μέρους μας χάρτης υποδεινύων την τοιαύτην περιοχή;  Η ιδική μου απάντησις είναι ότι υπό τας περιστάσεις προτιμώ την «διζωνική» λύσιν και εισηγούμαι να υποβληθή χάρτης εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς».(Σημείωση συγγραφέως – η θέση αυτή του Αρχιεπισκόπου για τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες ταυτίζεται με εκείνη που εξέφραζαν τόσο ο Γλ. Κληρίδης όσο και ο Μ. Τριανταφυλλίδης στους Βρετανούς.) Και συνεχίζει το κείμενο του Δρ. Τοφαλλή:

«Στις απόψεις Μακαρίου αντέδρασε ο Βάσος Λυσσαρίδης,  ο οποίος είπε πως  «… η διαγραφόμενη πορείαείναι λανθασμένη και θα οδηγήσει από υποχώρηση σε υποχώρηση. Λέγετε μεν ότι δεν θα δεχθούμε παραβίαση των αρχών αλλά ήδη οι προτεινόμενες δικές μας προτάσεις και η υποβολή χάρτη οδηγούν σε σκληρή μορφή συνομοσπονδίας και διαχωρισμού».

Ο Σπύρος Κυπριανού είπε ότι «θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη η βασική επιδίωξη της Τουρκίας όσον αφορά την Κύπρο, η πολιτικής της οποίας παρέμενε επεκτατική και η αποδοχή της «διζωνικής» ήταν επικίνδυνη γιατί τόσο από πλευράς ουσίας όσο και ψυχολογίας του λαού προωθεί τις επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας…»

Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου είπε ότι «το ΑΚΕΛ υποστήριζε τη γραμμή Μακαρίου για υποβολή προτάσεων και χάρτου».

Ο δε Τάσσος Παπαδόπουλος υποστήριξε και εκείνος την υποβολή χάρτου ισχυριζόμενος ότι αυτό… « θα ανταποκρινόταν στο αίτημα των Τουρκοκυπρίων να γνωρίζουν αν η περιοχή υπό την δική των διοίκηση θα ήταν κατάλληλη για «οικονομική βιωσιμότητα και παραγωγικότητα» αλλά αν οι Τουρκοκύπριοι αρνούνταν να υποβάλουν χάρτη και αν απόρριπταν τις τρεις βασικές αρχές,  τότε ούτε η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έπρεπε να υποβάλει χάρτη». (Σημ. συγγραφέως- Τελικά ο Τ. Παπαδόπουλος έδωσε το πρώτο διζωνικό χάρτη της ελληνοκυπριακής πλευράς οι Τούρκοι τους ξεγέλασαν και δεν έδωσαν δικό τους χάρτη και ο Παπαδόπουλος δεν απέσυρε το δικό του.)

Και όμως ο χάρτης ήταν ήδη έτοιμος…

Από τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στην συνεδρία της 9ης Μαρτίου 1977 και έχοντας υπόψη τη μαρτυρία Nelson Ledsky 3 Μαρτίου 1977 προς τους Βρετανούς – ότι ο Μακάριος είχε έτοιμο το χάρτη στο συρτάρι του και τον έδειξε του Αμερικανού απεσταλμένου Κλάρκ Κλίφφορτ (Clark Clifford) όταν τον επισκέφθηκε στη Λευκωσία στις 23/2/1974-  εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο Μακάριος δεν έλεγε την αλήθεια στο Εθνικό Συμβούλιο στις 9.3.1977. Δηλαδή όταν  παρουσιάστηκε να αποδέχεται τη διζωνική και την ετοιμασία χάρτου,  ο τελευταίος (χάρτης) ήταν ήδη τετελεσμένο γεγονός κρυμμένος στο συρτάρι του. Και μαζί με τον Μακάριο δεν έλεγαν όλη την αλήθεια και  κάποιοι άλλοι σχεδιαστές του χάρτη…

Στις 31 Μαρτίου 1977 στη Βιέννη, ο Τάσσος  Παπαδόπουλος παρέδωσε το χάρτη στους Τούρκους.  Βρετανικά έγγραφα μαρτυρούν ότι ο Αρχ. Μακάριος είχε παρασκηνιακά και προφορικά δεχθεί τη ΔΔΟ και παραχώρηση περίπου 25% του εδάφους στους Τουρκο-κύπριους  όμως δίχως καμία ενυπόγραφη δέσμευση.  Στις 25 Αυγούστου 2002 ο Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωσε στην εφημερίδα «Σημερινή»: «Εγώ υπέβαλε στον ΟΗΕ την πρόταση για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με χάρτη όχι ως κλητήρας του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά ως πρόεδρος της Επιτροπής που συνέταξε τις προτάσεις», το τελικό κείμενο των οποίων έγινε από το Μακάριο και από τον ίδιο.

Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει… ολίγον διζωνική με το χάρτη Μακαρίου/Παπαδόπουλου και περισσότερη διζωνική αλλιώς. Παραμένει γεγονός ότι δέχθηκαν τη βρετανο-τουρκική ΔΔΟ και κανένας μέχρι σήμερα δεν απέσυρε τον χάρτη εκείνο…

Μετανιωμένος ναι, για τις υποχωρήσεις και πράξεις του (και το χάρτη που τελικά έδωσε στους Τούρκους προτού καν λάβει υπόψη το λαό) λίγες μέρες προτού πεθάνει ο Μακάριος, στις 20 Ιουλίου 1977,  προάγγειλε την απόφασή του να επαναφέρει το Κυπριακό στη σωστή του βάση, της εισβολής και κατοχής και μακροχρόνιου αγώνα.  

Γράψατε στη συνέχεια «Αποτελεί ύβρη η επίκληση του Μακαρίου για νομιμοποίηση παραχωρήσεων που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Παραβλέπονται, επίσης, οι τελευταίες πολιτικές παρακαταθήκες του Μακαρίου στις 20 Ιουλίου 1977: ο Αρχιεπίσκοπος, έχοντας αντιληφθεί ότι οι παραχωρήσεις που είχε κάνει δεν είχαν αντίκρισμα, διακήρυξε ότι εκ των πραγμάτων επιβαλλόταν «ο μακροχρόνιος αγώνας για φυσική και εθνική επιβίωση».

Δεν αποτελεί καμία ύβρη κύριε Θεοφάνους. Αλλά μια κατάπτυστη συνεχιζόμενη πρόκληση και παραπλανητικό άλλοθι η επίκληση του Μακαρίου για νομιμοποίηση παραχωρήσεων.  Απλούστατα γιατί  η επίκληση γίνεται μόνο και μόνο για άλλοθι της υποστήριξης της ξενόφερτης ΔΔΟ, γιατί όπως προανέφερα, στις 12 Φεβρουαρίου 1977 δεν ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, αλλά απλά πρακτικά στα οποία καταγράφτηκαν οι 4 ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ Μακαρίου/Ντενκτάς ΩΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ, δίχως διαχρονική ισχύ ή νομιμότητα. Και αυτά τα επιβεβαίωσε και ο τότε Βρετανός ΄Υπατος Αρμοστής στην Λευκωσία προς το Φόρειν ΄Οφις κατόπιν πληροφοριών που έλαβε από πρώτο χέρι, από τον ίδιο τον Βάλτχαιμ!  Ούτε υψηλού λοιπόν, ούτε χαμηλού «επιπέδου»,  απλά κατευθυντήριες γραμμές…

Το ίδιο συνέβη και το 1979, και πάλιν ήσαν πρακτικά με προεδρεύοντα τον ΓΓ του ΟΗΕ Κ. Βάλτχαιμ και εξεδόθη ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ του ΟΗΕ και όχι «Συμφωνία» μεταξύ Κυπριανού/Ντενκτάς…

Κλείνοντας τελικά μας είπατε ουσιαστικά ότι υποστηρίζετε την ΔΔΟ όταν γράψαμε: «Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα, θα πρέπει να οικοδομηθεί μια νέα πολιτική με στόχο μια πολυπεριφερειακή ή ακόμα και διπεριφερειακή δικοινοτική ομοσπονδία χωρίς συνιστώντα κράτη, η οποία θα προκύψει από την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1960. Η συγκεκριμένη πρόταση θα εμπεριέχει επίσης μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων καθώς και ομαλοποίηση των σχέσεων με την Τουρκία, με σεβασμό στην ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Καμία «νέα πολιτική» δεν μπορεί κ. Θεοφάνους να οικοδομηθεί με τέτοιους στόχους που αναφέρετε, που δεν διαφέρουν από την ΔΔΟ, γιατί θα είναι ρατσιστική, διαιρετική στη βάση φυλετικών διακρίσεων. Καμία ομαλοποίηση με την Τουρκία δεν μπορεί να γίνει αν δεν αποσύρει όλα τις τα στρατεύματα κατοχής, τους έποικους, αφεθούν οι ΄Ελληνες πρόσφυγες να επιστρέψουν στις περιουσίες και σπίτια τους, μέσα σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, δηλαδή ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ και όχι αφέσεως αμαρτιών και συνεταιρισμού με τον θύτη, την Τουρκία (υπάρχουν και τα αέρια δυστυχώς…).  Η οποία πρέπει να δικαστεί ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου για τα συνεχιζόμενα εγκλήματά της, εισβολής, κατοχής, ξεριζωμού, βιασμών, δολοφονιών, αγνοουμένων…

Κλείνω με τα εξής:

Στις 10 Φεβρουαρίου 1975,  η ελληνο-κυπριακή πλευρά κατέθεσε στις συνομιλίες προτάσεις για την συνταγματική πτυχή της λύσης, για ένα σύνταγμα, δι-κοινοτικό, σε ένα πολύ-περιφερειακό ομόσπονδο κράτος.  Η περιοχή υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση θα περιλάμβανε ένα μεγάλο μέρος στα βόρεια, επεκτεινόμενη προς τη θάλασσα από αμφότερες τις πλευρές της περιοχής Λευκωσίας-Κερύνειας. Άλλες περιοχές κάτω από τουρκοκυπριακή διοίκηση θα συγκροτούνταν όπου υπήρχαν τουρκο – κυπριακά χωριά..  Ήταν η πρώτη γραπτή υποχώρηση μετά την σύσκεψη στην Αθήνα τέλος Νοεμβρίου αρχές Δεκεμβρίου. (Βλέπε βιβλίο Σάββα Παύλου ‘ Η Άλλη Κατάθεση’).

Ουσιαστικά μετά τις δύο τουρκικές εισβολές αφενός οι βρετανικές προσπάθειες αποσκοπούσαν στην επιβολή της ΔΔΟ και εξασφάλιση της αποδοχής της από την ελληνική πλευρά και αφετέρου αποδείχθηκε δυστυχώς ότι και οι προσπάθειες της ελληνο-κυπριακής πλευράς (Κυπριακής Δημοκρατίας) στόχευαν στην αποδοχή και αναγνώριση των τετελεσμένων των δύο τουρκικών εισβολών και όχι στη απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών. Με υποτακτικές υποχωρήσεις να γίνονται η μια μετά την άλλη ευελπιστώντας να δεχόταν ο θύτης τις υποταγές του θύματος κάτι που συνεχίστηκε μέχρι το Κραν Μοντάνα το καλοκαίρι του 2017…

 

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ – ΔΙΑΣΠΟΡΑ