Η Κύπρος του μέλλοντος

Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία, Πάντειο Πανεπιστήμιο

8 Δεκεμβρίου 2017

Το Κυπριακό εισήλθε σε κρίσιμη φάση, όχι με τη συνηθισμένη εν είδει ριτουάλ επανάληψη της αναφοράς περί κρίσεως, αλλά σε ένα σημείο τέτοιο, που Λευκωσία και Αθήνα πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν για την Κύπρο του μέλλοντος, πώς δηλαδή προδιαγράφουν μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα, που θα επιτρέπει στην Κύπρο να επιβιώσει ως κράτος, ως λαός, κυρίως όμως ως Ελληνισμός.

Η Τουρκία απειλεί με ανάπτυξη πολιτικών, που να οδηγούν σε μορφές προσαρτήσεως, αν δεν προχωρήσουμε σε λύση μετατροπής της Κύπρου σε επίσημο προτεκτοράτο της Άγκυρας, όπου στη μεγαλόνησο θα σταθμεύουν μονίμως και νομίμως τουρκικά στρατεύματα. Αποδεικνύεται με αυτήν τη δραματική εξέλιξη το μέγα λάθος που διέπραξαν και διαπράττουν ως πολιτικό έγκλημα οι ηγεσίες της Κύπρου να συνεχίζουν έναν διακοινοτικό διάλογο για τη λύση του κυπριακού προβλήματος μεσούσης και παρούσης της κατοχής. Στην πολιτική τα λάθη είναι χειρότερα από εγκλήματα, κατά την περίφημη ρήση του Υπουργού Εξωτερικών του Μεγάλου Ναπολέοντα, Talleyrand.

Έχουμε υπογραμμίσει και στο παρελθόν επανειλημμένως και από αυτήν τη στήλη πως Αθήνα και Λευκωσία όφειλαν αμέσως μετά την εισβολή και την κατοχή ενός μεγάλου τμήματος της βόρειας περιοχής της Κύπρου να κηρύξουν την Κύπρο σε κατεχόμενη ζώνη και να διεκδικήσουν απευθυνόμενες στην παγκόσμια κοινότητα την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, πριν και πέρα από κάθε διαπραγμάτευση για την επίλυση του Κυπριακού. Η όποια διαπραγμάτευση λαμβάνει χώραν μεσούσης της κατοχής είναι αδιανόητη και απολύτως επιζήμια για την υπόθεση της επίλυσης του Κυπριακού, αφού διεξάγεται διάλογος ανίσων, ο οποίος, σύμφωνα και με τον πατέρα των διεθνών σχέσεων, Θουκυδίδη, αποφέρει οφέλη κυρίως ή κατ’ εξοχήν στον ισχυρότερο.

Μυθοποίηση της λύσης

Η μυθοποίηση της λύσης μέσα από τον διάλογο εν μέσω κατοχής ουσιαστικά οδήγησε σήμερα σε μια κατάσταση, όπου ο θύτης, δηλαδή η Τουρκία, ούσα απενοχοποιημένη, γιατί εμείς δεν τολμήσαμε ποτέ να την καταγγείλουμε ως κατέχουσα δύναμη, οδηγεί τα πράγματα εκεί όπου η ίδια θέλει, δηλαδή στην οικοδόμηση και «νομιμοποίηση» ενός τουρκικού κράτους της βόρειας Κύπρου, το οποίο θα επιδιώξουν να το νομιμοποιήσουν και διεθνώς, αποδυναμώνοντας την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκπροσωπούσα τη μεγαλόνησο στο σύνολό της.

Αυτήν τη στιγμή έχουμε φτάσει στο σημείο, όπου διεθνείς παράγοντες, όπως ο Τζακ Στρο, θεωρούν τη διχοτόμηση ως την καλύτερη ή καταλληλότερη υπό τις δεδομένες περιστάσεις λύση του Κυπριακού, πράγμα εξόχως ανησυχητικό αν αναλογιστούμε την ικανότητα εκτιμήσεων και διαμόρφωσης των συνθηκών που διαθέτει στην Κύπρο, αλλά και διεθνώς η βρετανική διπλωματία. Αυτό σημαίνει πως καταρρέει ο μύθος του κοινού κράτους με τους Τουρκοκυπρίους, όπως αναπτύχθηκε μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή, και μένουμε μόνοι με την Κυπριακή Δημοκρατία του Νότου, χωρίς προοπτική αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητος.

Κινδυνεύει η Κύπρος, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να μεταβληθεί σε ένα είδος Κορέας της Μεσογείου επί τα χείρω, καθώς εν προκειμένω ο Βορράς δεν θα είναι κομμουνιστικός και απομονωμένος από τη διεθνή κοινότητα, αλλά τουρκικός και διεκδικητής νομιμοποίησης και ο Νότος θα είναι ανασφαλής, απροστάτευτα υπαρκτός και επομένως οι κίνδυνοι αφανισμού τού Ελληνισμού θα είναι ορατοί.

Οι μόνοι υποχωρούντες

Όλη η διαπραγμάτευση θα έπρεπε να σχεδιαστεί με βάση τη γνώση του αντιπάλου, δηλαδή της Τουρκίας, την επισήμανση των αδυναμιών του, των εσωτερικών και διεθνών του δυσκολιών, έτσι ώστε Αθήνα και Λευκωσία να είναι σε θέση να αξιοποιήσουν μία ευκαιρία για να προχωρήσουν σε ενέργειες αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας στην Κύπρο. Σήμερα, για παράδειγμα, η Τουρκία βάλλεται πανταχόθεν, έχει πολύ σοβαρά εσωτερικά προβλήματα και μόνοι συνομιλητές, οιονεί υποχωρούντες, είμαστε εμείς. Ο άμεσος στρατηγικός μας στόχος θα έπρεπε να είναι η μελέτη της Τουρκίας και οι ενέργειες απέναντι στον τουρκικό παράγοντα, διπλωματικές και πολιτικές σε όλα τα επίπεδα.

Η Κύπρος οφείλει στρατηγικά να επιδιώκει άνευ εταίρου την οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου και δημοκρατικού κράτους. Μόνο έτσι επιβιώνει ως κράτος και ως Ελληνισμός. Οποιαδήποτε ενδιάμεση λύση, κυρίως με τη συμμετοχή της Τουρκίας, θα είναι ωρολογιακή βόμβα, όχι μόνο στα θεμέλια του κράτους, αλλά και του κυπριακού Ελληνισμού μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας και παρουσίας στο νησί. Σήμερα η Κύπρος διαθέτει κράτος και αυτό δεν διακινδυνεύεται, ούτε διακυβεύεται. Διατηρούμε την πολιτειακή μας υπόσταση και επ’ αυτής κτίζουμε το μέλλον ενός ελεύθερου και δημοκρατικού υποκειμένου διεθνούς δικαίου ως συνόλου.

 

Πηγή: η σημερινή