Δημοψήφισμα για τη ΔΔΟ

Άθως Κοιρανίδης

Άθως Κοιρανίδης, Πρόεδρος Πνοής Λαού

21 Ιουλίου 2017

Το κυπριακό πρόβλημα αποτελεί αναμφίβολα το μέγιστο εθνικό πρόβλημα του Ελληνικού έθνους και το κορυφαίο ζήτημα του Κυπριακού λαού τις τελευταίες 6 δεκαετίες.

Οι ρίζες του κυπριακού προβλήματος ανάγονται στις αρχές τις δεκαετίας του 1950 όταν το δυναμικό και σθεναρό αίτημα των Κυπρίων προς τους Βρετανούς αποικιοκράτες για αυτοδιάθεση οδήγησε τους τελευταίους να προσφύγουν στην προσφιλή τους μέθοδο του διαίρει και βασίλευε για να διασφαλίσουν την διηνεκή παρουσία και επιρροή τους στο νησί.  Οι προθέσεις των Βρετανών διαφάνηκαν άμεσα μέσα από το σχέδιο Χάρντινγκ του 1955 και το Σύνταγμα Ράντκλιφ του 1956 στα οποία η μουσουλμανική μειονότητα ανάχθηκε επίσημα σε τουρκοκυπριακή κοινότητα και ο δι-κοινοτισμός προβλήθηκε ως η βάση του προτεινόμενου συνταγματικού μέλλοντος της Κύπρου.  Η βάση αυτή υιοθετήθηκε άμεσα από τον Νιχάτ Ερίμ στην έκθεσή του του 1956 η οποία αποτέλεσε και τον προάγγελο του Σχεδίου Ανάκτησης Κύπρου του Γραφείου Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας του 1958.

Η επισημοποίηση της αρχής του δι-κοινοτισμού έδωσε άμεσα έναυσμα στις διεκδικήσεις της Τουρκίας για ισότητα των δύο κοινοτήτων στην πολιτική εκπροσώπηση.  Παρόλο που το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από τον Λόρδο Ράντκλιφ με την αιτιολογία ότι αφενός η αισθητή ποσοστιαία πληθυσμιακή διαφορά δεν δικαιολογούσε κάτι τέτοιο και αφετέρου η πολιτική ισότητα δεν άρμοζε στην ιδέα του ενιαίου κράτους αλλά της ομοσπονδίας,  εν τούτοις στην επεξήγηση της θέσης του επεσήμανε ότι ομοσπονδία δεν μπορεί να υπάρξει εκεί που δεν υφίσταται γεωγραφικός διαχωρισμός των δύο κοινοτήτων.  Το σημείο αυτό αποτέλεσε βασικό πυλώνα της έκθεσης του Νιχάτ Ερίμ και του Σχεδίου Επανάκτησης Κύπρου.

Ο δι-κοινοτισμός και ο σπόρος της πολιτικής ισότητας ρίζωσαν στο Σύνταγμα του 1960 και οδήγησαν στα γνωστά γεγονότα του 1963 με την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τα θεσμικά όργανα του κράτους και τον γεωγραφικό διαχωρισμό τους.  Ο γεωγραφικός διαχωρισμός υπερπήδησε το εμπόδιο που έθεσε ο Λόρδος Ράντκλιφ και επέτρεψε στους Άγγλους και μετέπειτα τους Αμερικανούς να προβάλλουν ως βάση λύσης του προβλήματος την Ομοσπονδία, ως ήταν το 1956 η απαίτηση της Τουρκίας.

Η Τουρκική εισβολή του 1974 επέφερε διά της βίας τη δι-ζωνικότητα στο νησί και καλλιέργησε την ιδέα της μετατροπής του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Δι-κοινοτική Δι-ζωνική Ομοσπονδία (ΔΔΟ).  Από απόρρητο έγγραφο του Χένρυ Κίσσινγκερ φαίνεται ξεκάθαρα ότι αμέσως μετά την εισβολή ο Αμερικανός ΥΠΕΞ εργαζόταν για την αποδοχή από την Ελλάδα και τους Ελληνοκυπρίους της μετατροπής της Κύπρου σε ΔΔΟ.  Η προσπάθεια του Χένρυ Κίσσινγκερ και των Αγγλοαμερικανών διήρκεσε 3 περίπου χρόνια μέχρι που ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος την αποδέχτηκε.  Από το 1977 και εντεύθεν η ΔΔΟ αποτελεί το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης του Κυπριακού.  7 συνολικά Ελληνοκύπριοι ηγέτες προσπάθησαν τα τελευταία 40 χρόνια να λύσουν το πρόβλημα σε αυτή τη βάση χωρίς αποτέλεσμα.  Το 2004, ο Κυπριακός λαός είχε την πρώτη και μόνη μέχρι σήμερα ευκαιρία να τοποθετηθεί επίσημα επ’ αυτού , όταν το 76% των Ελληνοκυπρίων το απέρριψαν.  Λόγω του δημογραφικού προβλήματος που προκαλεί η πολιτογράφηση μεγάλου αριθμού εποίκων στα κατεχόμενα, είναι άγνωστο πόσοι νόμιμοι Τουρκοκύπριοι ψήφισαν υπέρ και πόσοι εναντίον.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω πληρέστερης ενημέρωσης, όλο και μεγαλύτερος αριθμός Κυπρίων πολιτών και πολιτικών κομμάτων τάσσονται ενάντια στη ΔΔΟ.  Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο αριθμός αυτός πιθανόν να αποτελεί και την πλειοψηφία.

Η αρχή της δημοκρατίας επιβάλλει όπως για αυτό το σημαντικότατο θέμα αποφασίσει άμεσα ο λαός διά δημοψηφίσματος.  Όλος ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι σε ενιαίο δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκ των πραγμάτων θα αποτελεί εντολή προς την πολιτική ηγεσία, για τα περαιτέρω βήματα.  Οι Προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2018 επιβάλλεται όπως διεξαχθούν μετά που ο Κυπριακός λαός θα δώσει την ξεκάθαρη αυτή εντολή.

 

Πηγή: athoskyranides@wordpress.com