Η κωλοτούμπα της Ν. Υόρκης που εγκλωβίζει την Κύπρο

Γιώργος Καλλινίκου Αρχισυντάκτης καθημερινής έκδοσης εφημερίδας Ο Φιλελεύθερος

7 Ιουνίου 2017

«Η ιστορία της πολιτικής μαγκιάς προς εσωτερική κατανάλωση κατάντησε ανέκδοτο πια». Αυτό γράφαμε την περασμένη Παρασκευή σχολιάζοντας την αιφνίδια πολιτική της πρόταξης που πρόβαλε ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Προειδοποιούσαμε ότι στη Νέα Υόρκη θα υπαναχωρούσε από τους όρους τους οποίους με περισσή μαγκιά είχε θέσει. Και προβλέπαμε: «Η λύση πρέπει να αναμένεται κάπου στη μέση. Ας πούμε, να τεθούν όλα τα κεφάλαια σε μια νέα Γενεύη αλλά να δεσμευτούν οι δύο πλευρές να συζητήσουν σε βάθος και επί της ουσίας το κεφάλαιο της ασφάλειας». Η στήλη δεν διεκδικεί δάφνες για την πρόβλεψη. Απλώς, επισημαίνει πόσο προβλεπτός έχει καταστεί ο Αναστασιάδης, ο οποίος οκτώ μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, συνεχίζει να ποδοπατά με τον ίδιο βάναυσο τρόπο το ρήμα «δεσμεύομαι».

Είπε ότι θα πάει σε νέα Γενεύη μόνο αν συζητηθούν πρώτα ασφάλεια και εγγυήσεις και υπάρξει συμφωνία επ’ αυτών. Τελικά, πάει να συζητήσει ξανά επί όλων των θεμάτων ταυτόχρονα. Είπε ότι εάν υπάρξει συμφωνία στην ασφάλεια θα συζητήσει το εδαφικό και μόνο όταν υπάρξει συμφωνία επ’ αυτού θα συνεχίσει με τα υπόλοιπα κεφάλαια. Τελικά, και το εδαφικό θα βρίσκεται στο ίδιο τραπέζι μαζί με όλα τα άλλα κεφάλαια. Είπε ότι ο Άιντα έχει καταστεί αναξιόπιστος. Τελικά μπαίνει ξανά σε μια διαδικασία την οποία θα ρυθμίζει ο… αναξιόπιστος Άιντα. Είπε σε συνέντευξη στην «Σ» την 30η Μαίου 2017: «Επειδή η Τουρκία δεν αποδέχεται την πρόταση μου, εγώ θα πρέπει να αποδεχτώ όσα λέει η Τουρκία, διαφορετικά θα έχουμε εκρηκτικές συνέπειες; Ας παραδοθούμε, να υπογράψουμε και να τελειώνουμε». Τελικά αποδέχεται εκείνο στο οποίο επέμενε η Τουρκία, δηλαδή, μια νέα Γενεύη επί όλων των κεφαλαίων και χωρίς όρους. Είπε ότι το πρόγραμμα των γεωτρήσεων δεν σταματά με τίποτα. Μόνο κάποιος αιθεροβάμων μπορεί να πιστεύει ότι με τη νέα Γενεύη να αρχίζει προς το τέλος Ιουνίου και να είναι ανοικτού τέλους, μπορεί να ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις όπως ήταν προγραμματισμένες στις αρχές Ιουλίου. Είπε ότι η οποιαδήποτε απόφαση θα ληφθεί σε στενή συνεννόηση με την Αθήνα. Τελικά, την έγραψε ξανά στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Η κωλοτούμπα ήταν αναμενόμενη για όσους δεν εθελοτυφλούν ή δεν παραπλανούν το λαό. Το αποτέλεσμά της, ωστόσο, επαναφέρει την ε/κ πλευρά σε δεινή θέση. Την εγκλωβίζει εκ νέου. Για έναν απλό λόγο. Στα πλείστα των κεφαλαίων η ε/κ πλευρά ελάχιστα απέμειναν να δώσει. Τούτο σημαίνει ότι το χοντρό παζάρι θα γίνει στο εδαφικό και την ασφάλεια. Αν ο Σουλτάνος επιστρέψει τελικά την Μόρφου –είναι εξόφθαλμο γιατί την κρατάει ακόμη- θα θεωρηθεί ως τεράστια παραχώρηση (τι ειρωνεία και τι πρόκληση) από τα Ηνωμένα Έθνη και μεγάλη «επιτυχία» από τον Πρόεδρο. Αυτόματα, όμως, θα εξασφαλίσει ισχυρό όπλο ώστε να μην πιεστεί να υποχωρήσει από τη βασική προϋπόθεση που θέτει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης αποχώρηση του τουρκικού στρατού. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς πολιτική διάνοια για να αντιληφθεί ότι οι πιέσεις θα στραφούν στην ε/κ πλευρά, για να συμβιβαστεί με κάποια μεσοβέζικη λύση, που θα διατηρεί τον τουρκικό στρατό στο νησί. Με δυο λόγια, θα επανεμφανιστεί το πιστόλι στον κρόταφο…
Είναι ηλίου φαεινότερο πως στη διαδικασία της νέας Γενεύης, δύο επιλογές υπάρχουν. Η απόρριψη μιας πρότασης στη βάση των προαναφερθέντων, άρα ναυάγιο, με την ε/κ πλευρά να μένει εκτεθειμένη. Ή αποδοχή μιας λύσης τουρκικών προδιαγραφών, που δεν θα μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον λαό. Εξίσου καταστροφικά και τα δύο ενδεχόμενα. Αυτό είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πολιτικής των αυτοσχεδιασμών. Και του ασανσέρ από τις πολιτικές μαγκιές και τις φουστανέλες στις επαναλαμβανόμενες αναδιπλώσεις και τις αποδοχές των τουρκικών όρων.

Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι πόσες φορές βγάζει και ξαναβάζει στο μπαούλο τη φουστανέλα ο Αναστασιάδης, αλλά ότι η Κύπρος οδηγείται είτε σε ένα άκρως επώδυνο ναυάγιο είτε σε μια κακή λύση. Που θα την θέτει αιωνίως υπό την κηδεμονία και τον έλεγχο της Τουρκίας. Μοναδική ελπίδα απομένουν οι γραμμές που είχε γράψει για την Κύπρο ο τεράστιος Καζαντζάκης: «Δεν μπορούν σήμερα πια η βία και το άδικο να στραγγαλίσουν κρυφά, αδιαμαρτύρητα ένα λαό. Ο κόσμος τούτος που θαρρούσαμε πως είχε σαπίσει, έχει φαίνεται ακόμα ψυχές που τολμούν να υψώσουν κεφάλι στην υποκρισία, στην αδικία και στην αναίδεια»!

 

Πηγή: Ο Φιλελεύθερος