ΤΗΛ. 70000778
info@pnoilaou.org
91A Λεωφόρος Στροβολου
ΛΕΥΚΩΣΙΑ

ΔΔΟ

Γενικά περί ομοσπονδίας

Ομοσπονδία είναι το κράτος που αποτελείται από περιοχές με καθορισμένη αυτονομία η οποία εφαρμόζεται από την κάθε μία με δικά της όργανα (εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά) ενώ παράλληλα υπάρχει μια κεντρική κυβέρνηση (ομοσπονδιακή) η οποία έχει αρμοδιότητες που ασκούνται απ’ ευθείας σε ολόκληρο το ομοσπονδιακό κράτος, δηλαδή σε όλες τις περιοχές, με άλλα δικά της (ομοσπονδιακά) όργανα (εκτελεστικά, νομοθετικά και δικαστικά). Ως εκ τούτου, ο λαός των σχετικά αυτόνομων περιοχών υπάγεται απ’ ευθείας σε δυο εξουσίες εκείνη της κεντρικής κυβέρνησης και εκείνη της περιοχής όπου κατοικεί. Οι εξουσίες αυτές κατά κανόνα δεν συγκρούονται. Το ομοσπονδιακό κράτος είναι πολύπλοκο και πολυδάπανο λόγω των πολλών κρατικών οργάνων και διαδικασιών που απαιτούνται για την λειτουργία του. Βασικές προϋποθέσεις σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος είναι η ενότητα του μέσω του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια του (δικαίωμα εγκατάστασης ιδιοκτησίας, πολιτικά δικαιώματα κλπ), των βασικών ελευθεριών (διακίνησης, εγκατάστασης, ιδιοκτησίας), του κοινού νομίσματος, των κοινών βασικών αρχών δικαίου και της απαγόρευση φυλετικών διακρίσεων.

Τα παραδείγματα ομοσπονδιών με δύο περιφέρειες είναι ελάχιστα (π.χ. Τσεχοσλοβακία) καθότι η σύνθεση ενός ομόσπονδου κράτους με δυο μόνο ισότιμες περιοχές αποτελεί από μόνη της πρόβλημα λόγω της δυνατότητας κάθε περιφέρειας, ανεξάρτητα αν ο πληθυσμός της αποτελεί μειοψηφία στο σύνολο του κράτος, να μπλοκάρει από μόνη της τις αποφάσεις της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Κανένα από αυτά δεν επιβίωσε στο χρόνο.
Μεμονωμένες είναι επίσης οι περιπτώσεις που στο παρελθόν εφαρμόστηκε ο φυλετικός, θρησκευτικός διαχωρισμός (π.χ.Βέλγιο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη). Οι ομοσπονδίες
αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα και διασπαστικές τάσεις και συντηρούνται τεχνητά. Τέτοιος διαχωρισμός επιχειρήθηκε στην Νότια Αφρική με το Apartheid αλλά δεν έγινε αποδεκτός από τους πολίτες.

Ο διαχωρισμός ενός ομοσπονδιακού κράτους σε περιφέρειες βασιζόμενες σε φυλετικά κριτήρια συνεπάγεται :
• Την παραβίαση της απαγόρευσης φυλετικών διακρίσεων σύμφωνα με τους κανόνες του αναγκαστικού διεθνούς δικαίου που επιφέρει σύμφωνα με τη Συνθήκη της Βιέννης 1980 ακυρότητα οποιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας που προβλέπει τέτοια παραβίαση.
• Τη δημιουργία πόλωσης, ανταγωνισμού και αντιπαλότητας μεταξύ των περιφερειών που απαρτίζουν το κράτος.
• Την καλλιέργεια εθνικιστικού και θρησκευτικού φανατισμού.
• Την πρόκληση διασπαστικών αντί ενοποιητικών τάσεων που οδηγούν στην ανεξαρτητοποίηση των περιφερειών.

Διζ-ωνική Δι-κοινοτική Ομοσπονδία

​Ο όρος Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) είναι αδόκιμος αφού χρησιμοποιήθηκε για πρώτη και μοναδική φορά στην περίπτωση της Κύπρου. Ο πολιτικός όρος «ζώνη» αναφέρθηκε για πρώτη και μόνη φορά στην παγκόσμια ιστορία στην Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Παρείσφρησε στην ορολογία του Κυπριακού στο τέλος της δεκαετίας του 1980 επί προεδρίας Γιώργου Βασιλείου με τις ιδέες Γκάλι και χρησιμοποιήθηκε επίσημα στο ψήφισμα 750 του ΣΑ ΟΗΕ τον Απρίλιο 1992.

Στην περίπτωση της Κύπρου, το προτεινόμενο μοντέλο ΔΔΟ παρουσιάζει πέραν των προβλημάτων που παρατίθενται στην προηγούμενη παράγραφο, πρόσθετες αδυναμίες που πηγάζουν από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περίπτωσης. Αυτά είναι τα ακόλουθα :

1 Τουρκία
Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα που αντιμετωπίζει πολλά και μεγάλα προβλήματα στο εσωτερικό και διεθνώς. Τα προβλήματα αυτά την καταστούν αποσταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή. Η πάγια Τουρκική στρατηγική που αποβλέπει στον έλεγχο της Κύπρου είναι βέβαιο ότι θα υποθάλπει το εθνικό και θρησκευτικό φανατισμό και τις διασπαστικές τάσεις, όπως και στο παρελθόν. Η εμπειρία του παρελθόντος, ακόμη και πρόσφατα στην Κύπρο, την Τουρκία και αλλού καταδεικνύει ότι η Τουρκία δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμη και προβοκατόρικες εγκληματικές ενέργειες για εξυπηρέτηση των στόχων της. Η οποιαδήποτε εμπλοκή της στην Κύπρο, άμεση ή έμμεση, αναμένεται να αποτελέσει αποσταθεροποιητικό παράγοντα.

2 Οικονομική βιωσιμότητα
Η οικονομική ευημερία ενός κράτους είναι ευθέως ανάλογη της ποιότητας του πολιτεύματος της. Η διεθνής εμπειρία καταδεικνύει αδιαμφισβήτητα ότι όσο πιο σταθερό και προηγμένο δημοκρατικά είναι το πολίτευμα μιας χώρας τόσο πιο οικονομικά και κοινωνικά ευημερούν οι πολίτες του. Η ΔΔΟ που προτείνεται στην Κύπρο είναι μια μορφή ακρωτηριασμένης δημοκρατίας η οποία επιτρέπει την άσκηση αρνησικυρίας από μία εκ των δύο πολιτειών σε σημαντικά οικονομικά θέματα με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αδιεξόδων και μη λήψης αποφάσεων. Αυτό θα αποτελεί σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα στην προσέλκυση επενδύσεων που αποτελούν την κινητήριο δύναμη για ανάπτυξη. Πέραν τούτου, το μικρό μέγεθος της Κύπρου σε συνδυασμό με το υπέρμετρο μέγεθος και χαμηλή παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα στην ελεύθερη Κύπρο και περισσότερο στα κατεχόμενα, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει δυσβάστακτο φορτίο στα δημόσια οικονομικά του ομόσπονδου κράτους και των συνιστωσών πολιτειών.

Επιπρόσθετα, το δημόσιο χρέος της Κυπριακής Δημοκρατίας €18 δις σε συνδυασμό με αυτό του ψευδοκράτους €10 δις, το ποσό που θα καταβληθεί σε αποζημιώσεις, ενοποίηση και προσαρμογή, το οποίο υπολογίζεται να ξεπεράσει τα €10 δις, θα είναι αβάστακτο για το μέγεθος της οικονομίας.